Ομιλία του Υπουργού Οικονομικών στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών Υποθέσεων, Κοινωνικών Υποθέσεων και Παραγωγής και Εμπορίου με θέμα «Ενημέρωση για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της χώρας» στη Βουλή

2010-04-28 12:00

Αθήνα, 27.04.2010 

 

Κυρία Πρόεδρε, ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να ενημερώσω τις Επιτροπές της Βουλής, για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, όπως γνωρίζετε, την περασμένη Παρασκευή ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού για τη στήριξη της Ελλάδας. Με άλλα λόγια την υλοποίηση της απόφασης των ηγετών της Ευρωζώνης για τη χρηματοδότηση της χώρας μας. Ήρθε η στιγμή που κρίναμε ότι συντρέχουν οι λόγοι του λεγόμενου «ultima ratio», που αναφέρεται στην απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής, τη στιγμή που η κατάσταση για την Ελλάδα στις αγορές έχει φτάσει σε οριακό σημείο, δημιουργώντας μεγάλο κίνδυνο για τη δυνατότητα νέου δανεισμού και αναχρηματοδότησης του χρέους.

Η ανακοίνωση των στοιχείων για το έλλειμμα του 2009, την περασμένη Πέμπτη, και η νέα υποβάθμιση της χώρας μας από έναν οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης, είχαν εξωθήσει τα επιτόκια δανεισμού σε δυσθεώρητα ύψη και δημιουργούσαν μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Έναν κίνδυνο που ήταν και είναι ορατός και έπρεπε και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η ενεργοποίηση, λοιπόν, του μηχανισμού είναι μια πράξη ανάγκης, αλλά είναι και μια πράξη ευθύνης. Και είναι υποχρέωσή μας, βέβαια, να ενημερώσουμε τη Βουλή, την κοινωνία και τον κάθε πολίτη, για το τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο μηχανισμός για τη χώρα.

 Όμως, πριν φτάσω εκεί, θέλω να κάνω μια σύντομη αναφορά στο πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ. Γιατί αυτές τις μέρες, ακούγονται πολλά και, ακόμα χειρότερα, ακούγονται και πολλά ανεύθυνα πράγματα. Είναι, νομίζω, η στιγμή που πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν για το σημείο που έχει φτάσει η χώρα και μαζί με αυτό να αναλάβει τη δράση, που ταιριάζει στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Ας πάμε στα απολύτως αντικειμενικά στοιχεία. Η χώρα μας έχει ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα και είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος σε αυτή την αίθουσα που να μην το δέχεται αυτό. Όλοι ξέρουμε πώς δημιουργήθηκε αυτό το οικονομικό πρόβλημα. Προφανώς έχει βαθιές ρίζες. Οι ρίζες του ξεκινούν μία ή δύο κυβερνητικές θητείες, όμως ταυτόχρονα, είναι και αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Έχω παρακολουθήσει πολλές φορές τη φιλότιμη προσπάθεια κάποιων στελεχών της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να χρεώσουν τις ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ και  μάλιστα πηγαίνοντας πίσω, στη δεκαετία του '80, στην περίοδο 1994-2004.

Στη συλλογική συνείδηση αυτού του τόπου έχει καταγραφεί ότι, αν έχουμε σήμερα δημόσια παιδεία, δημόσια υγεία, σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, δρόμους, έργα υποδομών και, σε τελική ανάλυση, κάπου να πιαστούμε και να προχωρήσουμε μπροστά, είναι για τις επιλογές εκείνης της εποχής. Κάθε Κυβέρνηση κρίνεται, εν τέλει, με αυτό το οποίο παραλαμβάνει και από αυτό το οποίο αφήνει πίσω της. Εκτός, όμως, από συλλογική συνείδηση, έχουμε και αριθμούς, σειρές από αριθμούς: πού παραλάμβανε το χρέος και τις δαπάνες για τόκους η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, κάθε φορά που αναλάμβανε τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας;

Και για να μην επιστρέφω στο 1993 και στην κατάσταση που άφησε τότε πίσω της η Νέα Δημοκρατία, να θυμίσω μόνο ότι το 2004 παρέλαβε τη χώρα με ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5%, τους τόκους κάτω από 5% του ΑΕΠ και το χρέος γενικής κυβέρνησης υψηλό, αλλά τουλάχιστον κάτω από 100% του ΑΕΠ. Παρέδωσε  ύφεση 2%, έλλειμμα 13,6% και χρέος 115% του ΑΕΠ, χρέος που διπλασιάστηκε σχεδόν σε απόλυτο μέγεθος μέσα σε έξι χρόνια. Χρέος που αυξήθηκε, τόσο αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο, όσο σχεδόν είχε συσσωρεύσει το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Και βέβαια, δαπάνες για τόκους 50% μεγαλύτερες από πριν. Στα τελευταία πέντε χρόνια οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, δηλαδή αυτές που δεν έχουν να κάνουν με την εξυπηρέτηση του δημόσίου χρέους, αυξήθηκαν κατά περίπου 30 δισ. ευρώ, ενώ τα έσοδα αυξήθηκαν μόλις 15 δισ. ευρώ.

Αλλά τη μεγάλη ζημιά δεν την προκάλεσε μόνον ο τρόπος που διαχειρίστηκε η Νέα Δημοκρατία τα δημόσια οικονομικά, αλλά την οικονομία και τη χώρα συνολικά, με μια πολιτική που δεν προσέθεσε ούτε ένα λιθαράκι στην ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας. Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών διπλασιάστηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η ανταγωνιστικότητα έχασε πάνω από 30 θέσεις στις διεθνείς κατατάξεις και οι ιδιωτικές επενδύσεις και οι επενδύσεις συνολικά μειώθηκαν ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Ακόμα χειρότερα, βέβαια, η αξιοπιστία της χώρας μας έφτασε στο ναδίρ, καμία συμμαχία μέσα στην Ε.Ε., κανένα κύρος στις διεθνείς διαπραγματεύσεις. Η Ελλάδα  των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε μέσα σε μόλις πέντε χρόνια το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης. Μία ψευδεπίγραφη απογραφή που έγινε το 2004, που δεν οδήγησε σε καμία ουσιαστική βελτίωση και διαφάνεια στα δημόσια οικονομικά, αλλά αντίθετα σε ακόμα μεγαλύτερη αδιαφάνεια. Μία αναθεώρηση του ΑΕΠ που μας έκανε περίγελο σε ολόκληρο τον κόσμο. Προγράμματα Σταθερότητας και Ανάπτυξης και προϋπολογισμοί που έπεφταν έξω. Δεσμεύσεις που δεν υλοποιήθηκαν. Διγλωσσία και τελικά διασυρμός της ελληνικής πολιτικής.

Παρόλα αυτά, σήμερα, σε αυτή την αίθουσα, έχει λιγότερο νόημα να μιλήσουμε για τις ευθύνες, όσο για το τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Γιατί οι ευθύνες έχουν καταγραφεί και, σήμερα, ανεξάρτητα από το ποιος ευθύνεται, έχουμε τεράστιο έλλειμμα και χρέος στο δημόσιο τομέα, τεράστιο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας στην οικονομία και τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας απέναντι στους πιστωτές μας.

Αυτά είναι τα προβλήματά μας. Αυτά πρέπει να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε. Και γι' αυτό ακριβώς, αυτή η Κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, στις τελευταίες εκλογές. Με ένα πρόγραμμα, το οποίο μας δεσμεύει απέναντι στους πολίτες. Με ένα πρόγραμμα, το οποίο περιγράφεται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο καταθέσαμε τον Ιανουάριο του 2010. Ένα εμπροσθοβαρές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, το οποίο απαιτεί μεγάλη προσπάθεια από όλους, ώστε να μειώσουμε το συντομότερο δυνατό τα ελλείμματα και να σταματήσουμε την τρελή κούρσα του χρέους.

Αυτό το πρόγραμμα θα γίνει πράξη, αλλά χρειάζεται χρόνο. Και αυτό είναι κάτι το οποίο οι αγορές, σήμερα, δεν μας δίνουν, γιατί δεν μας έχουν εμπιστοσύνη. Ο λόγος που δεν μας έχουν εμπιστοσύνη είναι πάρα πολύ απλός. Γιατί φοβούνται. Γιατί βλέπουν τα ιστορικά στοιχεία, γιατί βλέπουν τη δυναμική με την οποία εξελίσσονται οι δείκτες, και γιατί ακόμα δεν μπορούν να εμπιστευθούν τους αριθμούς, οι οποίοι βγαίνουν από αυτή τη χώρα. Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι, που επίσης, μας καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους απέναντι στην κερδοσκοπία, στα άσχημα νέα που αναπαράγονται από διάφορα ΜΜΕ για τη χώρα μας, και που γίνονται πιστευτά, γιατί απλώς έχουμε δώσει ιστορικά το δικαίωμα να πιστεύουν ότι η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη κλίση από άλλες χώρες στην αποτυχία και στην απάτη.

Ας θυμηθούμε την ημερομηνία 2 Οκτωβρίου 2009, τελευταία εργάσιμη ημέρα της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Με μια κοινοποίηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το έλλειμμα του 2009, έλεγαν ότι δεν θα ξεπερνούσε το 6%. Μια συνειδητή επιλογή, που δεν προέκυπτε από κανένα διαθέσιμο στοιχείο, ούτε από τα δημοσιευμένα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ούτε από τα στοιχεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, τα οποία, μέχρι τον Αύγουστο του 2009, η Νέα Δημοκρατία είχε επιλέξει να κρατήσει στα συρτάρια του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.

Αναλάβαμε την Κυβέρνηση και, με την έναρξη της σύνταξης του Προϋπολογισμού του 2010, προέκυψε ότι το έλλειμμα, με τα ως τότε γνωστά στοιχεία, θα ήταν πάνω από 12,5%. Όσο και να προσπαθεί η Νέα Δημοκρατία να πείσει ότι το έλλειμμα θα ήταν κάτω από 10%, αν είχε εφαρμοστεί εκείνο το φιλόδοξο πρόγραμμα, που υποτίθεται ότι είχε, η απόσταση που χωρίζει το 6% από το τελικό 13,6% είναι τεράστια. Δεν πείθουν τους Έλληνες πολίτες. Δεν πείθουν τους διεθνείς εταίρους.
Δεν πείθουν τις αγορές. Και πάνω απ' όλα, δεν βοηθάει και σήμερα, μάλλον κάνει κακό, το να ισχυρίζεται κανείς ότι η απόκρυψη των στοιχείων είναι, σήμερα, η λύση στο πρόβλημα που έχουμε. Η τακτική της απόκρυψης είναι μέρος του προβλήματος, που προσπαθούμε να λύσουμε.

Από αυτή, λοιπόν, την αφετηρία ξεκινήσαμε. Από ένα τεράστιο έλλειμμα που κάποιοι επιχειρούσαν να κρύψουν. Από ένα τεράστιο χρέος, που δεν κρύβεται με τίποτα. Από υπέρογκες ανάγκες δανεισμού, που είναι γνωστές σε όλους - όλοι ξέρουν τις λήξεις των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου τα επόμενα χρόνια, και όλοι κάνουν υπολογισμούς και ξέρουν μαθηματικά. Από μια οικονομία που έχει σοβαρό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, και αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι είμαστε μια οικονομία που εισάγει πολύ περισσότερο απ' ό,τι εξάγει, καταναλώνει πολύ περισσότερο απ' ό,τι παράγει και αυτό που παράγει, το παράγει σε υψηλές τιμές.

Είμαστε μια χώρα που οι τιμές αυξάνονται χωρίς λογική, μονοπωλιακά, ενάντια σε κάθε γνωστό οικονομικό κανόνα προσφοράς και ζήτησης. Μια πορεία που, αν δεν αντιστραφεί, η χώρα θα βυθιστεί και άλλο στην ύφεση και στα χρέη.

Όμως, εμείς, δεν είμαστε εδώ - ούτε εγώ ως Υπουργός Οικονομικών ούτε σας διαβεβαιώ κανένα μέλος της Κυβέρνησης, πόσο μάλλον ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης - για να κάνουμε διαπιστώσεις. Είμαστε εδώ για να ορίζουμε τα προβλήματα και να επιχειρούμε να βρούμε λύσεις.

Πρώτη μας, λοιπόν, δουλειά ήταν να αλλάξουμε αφετηρία. Να περιορίσουμε το έλλειμμα αξιοπιστίας ως βασική προϋπόθεση, για να αρχίσουν να μας ακούν. Να ακούν τα προβλήματά μας, και κυρίως, να ακούν τις λύσεις μας. Να πιστέψουν και όλοι οι άλλοι αυτό, που πιστεύει αυτή η Κυβέρνηση, ότι αυτή η χώρα δεν είναι ένας διεθνής απατεώνας, ότι δεν είναι μια χώρα που θέλει να ζει ελλειμματικά σε βάρος των Ευρωπαίων φορολογουμένων και ότι, βέβαια, δεν είναι μια χώρα χωρίς δυνατότητες. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που μπορεί. Είναι μια χώρα που έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι μπορεί και ότι, όταν στέκεται στα πόδια της, ξέρει να τρέχει προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι προτεραιότητα να πειστούμε πρώτα απ' όλα εμείς οι ίδιοι ότι υπάρχει διέξοδος στα προβλήματά μας.

Εδώ, θέλω να δώσω μια απάντηση στη γνωστή «καραμέλα» περί καθυστερήσεων. Εύχομαι να μην βρεθεί ποτέ ξανά κανείς στη θέση που βρέθηκε αυτή η Κυβέρνηση, τις πρώτες εβδομάδες από την ανάληψη των καθηκόντων της. Εύχομαι να μην βρεθεί κανείς Έλληνας πολίτης ή κανείς πολιτικός να αντιμετωπίσει αυτό που βρήκαμε μπροστά μας ως αντιμετώπιση στις διεθνείς διαπραγματεύσεις. Δεν φυγομαχήσαμε, δεν φυγοπονήσαμε, δεν κρυφθήκαμε, δεν επιχειρήσαμε να εξαπατήσουμε. Είπαμε την αλήθεια και στρωθήκαμε στη δουλειά, για να λύσουμε τα προβλήματα. Δεν στήσαμε επικοινωνιακά επιτελεία, στήσαμε ομάδες δουλειάς.

Σε λιγότερο από ένα μήνα, έπρεπε να καταθέσουμε Προϋπολογισμό, χωρίς καν να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για την κατάσταση που υπήρχε σε κάθε Υπουργείο. Σε λιγότερο από δύο μήνες, έπρεπε να γράψουμε και να καταθέσουμε ένα Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, και το κάναμε. Ένα Πρόγραμμα το οποίο περιγράφει τις λύσεις μας σε μια σειρά από δημοσιονομικά και διαρθρωτικά προβλήματα, ένα Πρόγραμμα το οποίο αναγκαστήκαμε πολύ σύντομα να ενισχύσουμε με πρόσθετα μέτρα. Δύσκολα μέτρα, επίπονα μέτρα. Αναγκαστήκαμε να αυξήσουμε το Φ.Π.Α, να αυξήσουμε τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα ποτά, στα καύσιμα, στα τσιγάρα, αναγκαστήκαμε να κάνουμε επίπονες περικοπές στους μισθούς στο δημόσιο τομέα. Μέτρα που έδειξαν ότι είμαστε αποφασισμένοι και έτοιμοι να προχωρήσουμε στη διόρθωση των προβλημάτων μας, μόνοι μας.

Και μαζί με αυτό να κάνουμε, βέβαια, αυτό που όλοι οι Έλληνες πολίτες θέλουν, γιατί αυτό ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές, μεγάλες αλλαγές. Αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, αλλαγές στον Προϋπολογισμό, στον τρόπο που διαχειριζόμαστε το Κράτος, στην είσπραξη των εσόδων, στον τρόπο που λογοδοτούμε απέναντι στους πολίτες, στη διαφάνεια, στην αποτελεσματικότητα, αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση, στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, στην αγορά, στην προώθηση της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας και της απασχόλησης.

Ήδη, έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Ήδη, έχουμε έναν Προϋπολογισμό ο οποίος - και είναι πρωτοφανές αυτό τα τελευταία χρόνια - το πρώτο τρίμηνο του έτους, έχει μια μείωση του ελλείμματος κατά 40%, όταν ο στόχος στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης για το χρόνο είναι μείωση 30%.

Περάσαμε μια μείζονα αλλαγή στο φορολογικό μας πλαίσιο, με το φορολογικό νομοσχέδιο. Έχουμε δρομολογήσει αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλαγές στη διοίκηση του κράτους. Όμως, οι προσπάθειες που κάνουμε, για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, η προσπάθεια που ζητάμε από τους πολίτες να κάνουν, για να σώσουμε την οικονομία, κινδυνεύουν να ακυρωθούν από το τεράστιο κόστος, που δημιουργεί η υπαρκτή ανάγκη για δανεισμό. Οι προσπάθειες για την ανάταξη της οικονομίας δεν θα πιάσουν τόπο, αν δε διορθωθούν, το συντομότερο δυνατόν, τα δημόσια οικονομικά μας. Όσο παραμένουν τα υψηλά ελλείμματα τόσο το κράτος θα είναι υποχρεωμένο να δανείζεται, να απορροφά πόρους από την οικονομία, πόρους που θα διοχετεύονται πάλι σε ένα κράτος, το οποίο δεν αποδίδει. Γι' αυτό και επιλέξαμε ένα επιθετικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Δεν είναι εμμονή, δεν είναι κάποια ιδεοληψία, αλλά είναι ανάγκη. Για να μπορέσει να στηριχτεί η οικονομία, για να μπορέσει να υπάρχει Κοινωνικό Κράτος, για να μπορέσει να υπάρχει ανάπτυξη.

Αυτή τη στιγμή, κάθε υπηρεσία που είναι χρήσιμη για τους πολίτες έχει μεγάλο κόστος, και μάλιστα, κόστος το οποίο καλύπτεται με δανεισμό. Η χώρα κάθε τόσο πρέπει να ζητά δανεικά από τις αγορές. Όσο είμαστε χρεωμένοι και όσο είμαστε αναγκασμένοι να δανειζόμαστε τόσο μεγάλα ποσά, όσο σήμερα, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Δυστυχώς, οι πιστωτές μας έχουν λόγο. Δυστυχώς, πρέπει να τους πείθουμε καθημερινά. Δυστυχώς, οι αγορές έχουν άποψη, και την άποψη αυτή, όταν χρειάζεσαι να δανειστείς πάνω από 50 δισ. ευρώ σε μία χρονιά και αντίστοιχα ποσά τα επόμενα χρόνια, δεν μπορείς να την αγνοείς.

Σημαίνει αυτό ότι είμαστε παραδομένοι στις αγορές; Όχι. Όχι πια, και αυτό, γιατί υπάρχει σήμερα ένα Ευρωπαϊκό πλαίσιο για πρώτη φορά. Βρεθήκαμε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, και συνεχίζουμε να είμαστε.

Χρειάζεται να δούμε όλοι μας κατάματα τα λάθη που έχουμε κάνει ως κοινωνία και ως κράτος και να τα διορθώσουμε γρήγορα. Για όλα αυτά χρειαζόμαστε χρόνο και υποστήριξη. Μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου, η χώρα ήταν απολύτως μόνη της σε αυτή την προσπάθεια. Στις 11 Φεβρουαρίου, οι ηγέτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισαν ότι θα προέβαιναν σε μια συντονισμένη δράση, αν χρειαζόταν, για την Ελλάδα. Δράση που με τη δουλειά που έκανε αυτή η Κυβέρνηση, με τη δουλειά που έκανε προσωπικά ο Πρωθυπουργός, με την αξιοπιστία που έχει ο ίδιος προσωπικά, πήρε συγκεκριμένη κατεύθυνση στις 25 Μαρτίου, στο Συμβούλιο Κορυφής. Μέχρι τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη, οι θεσμοί γύρω από αυτή, δεν προέβλεπαν απολύτως τίποτα για χώρες που βρίσκονταν σε μια ιδιαίτερη δύσκολη κατάσταση, όντας μέλη της Ευρωζώνης.

Το Σύμφωνο Σταθερότητας θεωρούταν ότι ήταν ικανό να αποτρέψει τέτοιες καταστάσεις. Να θυμίσουμε ότι το Σύμφωνο αυτό η χώρα μας το έχει παραβιάσει συστηματικά, από το 2004 έως σήμερα. Δεν πέρασε ούτε μια χρονιά που να μην το έχει παραβιάσει. Η Ελλάδα έπεισε σε όλη αυτή τη διαδικασία ότι είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της. Με μια προσπάθεια συγκροτημένη, με πρόγραμμα, με χρονοδιάγραμμα, με συγκεκριμένους στόχους που αναγνωρίζεται από τους Ευρωπαίους εταίρους μας και οι οποίοι, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωζώνης, αποφασίζουν τη δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης. Στις 11 Απριλίου, η κατεύθυνση που είχε δοθεί από τους ηγέτες στο Συμβούλιο Κορυφής έγινε με την απόφαση του Συμβουλίου των χωρών της Ευρωζώνης των Υπουργών Οικονομικών συγκριμένο πρόγραμμα χρηματοδότησης. Οι χώρες της Ευρωζώνης αποφάσισαν εκείνη την ημερομηνία να χορηγήσουν στην Ελλάδα, όταν χρειαστεί, διμερή δάνεια που για το 2010 θα φθάσουν τα 30 δισ. ευρώ. Ποσό που αποφασίστηκε ότι θα συμπληρωθεί με τη συμμετοχή του Δ.Ν.Τ..

Ακούγονται πολλά για το Δ.Ν.Τ.. Θέλω εδώ να δώσω διευκρινίσεις. Η Ελλάδα προσπάθησε και πέτυχε να υπάρχει ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός. Η Ελλάδα που μέχρι πριν από μερικούς μήνες, ήταν η χώρα που κανείς δεν ήθελε να μιλάει, κατάφερε να παρθεί γι' αυτήν μια ευρωπαϊκή απόφαση στήριξης. Η ανάγκη για το δανεισμό, το μέγεθος των δανειακών αναγκών και οι συνθήκες της αγοράς που δεν βελτιώνονταν, καθιστούσαν επιτακτική την ύπαρξη μιας εναλλακτικής λύσης. Εξαρχής, δεν είχαμε αποκλείσει καμία διέξοδο, είμαστε χώρα - μέλος του Δ.Ν.Τ. και αυτό είναι πάντα εκεί, για να χρηματοδοτήσει χώρες που βρίσκονται σε οριακό σημείο. Αλλά παλέψαμε με σθένος, για να υπάρξει ευρωπαϊκή λύση και ευρωπαϊκή στήριξη και το πετύχαμε, παρά το κενό που υπήρχε στο θεσμικό πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες επέλεξαν και ζήτησαν την εμπλοκή του Δ.Ν.Τ. στο μηχανισμό της ευρωπαϊκής στήριξης, αλλά με μειοψηφική συμμετοχή. Οι λόγοι για τους οποίους το έκαναν είναι και πολιτικοί και τεχνικοί. Τα χρήματα που θα στηρίξουν την Ελλάδα είναι χρήματα Ευρωπαίων φορολογούμενων. Πολλές Κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν - και το βλέπουμε και το ακούμε και με δηλώσεις κάθε μέρα και σήμερα ακόμα - δικά τους εσωτερικά προβλήματα και είναι για όλους δύσκολο να δικαιολογήσουν την κατάσταση, που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Το Δ.Ν.Τ. ήταν για κάποιες χώρες η απαραίτητη τιμή που έπρεπε να πληρώσει η Ευρώπη, για να δώσει αυτή τη στήριξη. Συμμετέχει και με πόρους και με τεχνογνωσία και για τις χώρες, που θέλει να το εντάξουν σε αυτή την προσπάθεια, την αξιοπιστία στο εγχείρημα απέναντι στους δικούς του πολίτες.

Το πρόγραμμα χρηματοδότησης, το οποίο αποφασίστηκε, θα είναι τριετές. Από την πλευρά την Ευρωζώνης θα έχουμε διμερή δάνεια υπό το συντονισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ε.Κ.Τ. με ένα επιτόκιο το οποίο έχει καθοριστεί σε περίπου 5% σταθερό για τρία χρόνια ή κάτω από το 4% κυμαινόμενο και συνδεόμενο με το Euribor. Το Δ.Ν.Τ. θα χορηγήσει τη δική του χρηματοδότηση, σύμφωνα με τις δικές του διαδικασίες, ύστερα από έγκριση του Διοικητικού του Συμβουλίου. Aλλά, το τονίζω, πάνω σε ένα κοινό πλαίσιο πολιτικών, που θα αποφασιστεί από κοινού από όλους τους εταίρους.  Αυτή, λοιπόν, η χρηματοδότηση, θα στηριχθεί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, στη βάση ενός ενιαίου τριετούς προγράμματος που θα έχει συμφωνηθεί και συζητείται αυτές τις μέρες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ..

Για την εξειδίκευση αυτού του προγράμματος βρισκόμαστε, σήμερα, στη διαδικασία διαβούλευσης με τα κλιμάκια των τριών οργανισμών, που όπως γνωρίζετε βρίσκονται ήδη στην Αθήνα. Κάποια πολιτικά κόμματα επέλεξαν να κρύψουν το κεφάλι τους βαθιά μέσα στην άμμο και αρνήθηκαν να τους δουν. Άλλα πολιτικά κόμματα επέλεξαν να τους δουν. Aντιστοίχως θα τους δουν και οι κοινωνικοί εταίροι, για να υπάρξει ανταλλαγή απόψεων και να ακούσουν όλο το φάσμα των απόψεων που υπάρχουν στη χώρα μας, γύρω από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η Ελλάδα θα μπορέσει να έχει χρηματοδότηση.

Υπάρχει μια κρίσιμη ημερομηνία για την Ελλάδα. Αυτή είναι η 19η Μαΐου, η μέρα κατά την οποία πρέπει να αποπληρωθεί λήξη ομολόγου ύψους περίπου 9 δισ ευρώ. Μέχρι τότε, οι δανειακές μας ανάγκες είναι εξασφαλισμένες, αλλά οι συνθήκες στην αγορά, νομίζω το αντιλαμβάνονται όλοι, είναι σήμερα απολύτως αποτρεπτικές για νέο έξοδο για δανεισμό. Χρειάζεται, λοιπόν, να ενεργοποιηθεί αυτός ο μηχανισμός και για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός, Πρέπει η Ευρωζώνη σε επίπεδο Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων να εγκρίνει ομόφωνα ότι ξεκινά ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας και οι χώρες να αποφασίζουν την απελευθέρωση των δανείων από τους κρατικούς προϋπολογισμούς, σύμφωνα με τα όσα ρυθμίζονται στο δικό τους εθνικό δίκαιο. Κάποιες χώρες έχουν ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία. Η Γαλλία το έχει κάνει, η Ολλανδία, η Ισπανία, η Ιταλία. Παράλληλα, πρέπει να εγκριθεί η χρηματοδότηση και από το Δ.Ν.Τ.. Όλες αυτές οι αποφάσεις θα παρθούν στη βάση ενός προγράμματος, που θα ορίζει τις πολιτικές, τους στόχους και τη χρηματοδότηση στα επόμενα τρία χρόνια και το οποίο πρέπει να έχει συνταχθεί, κατατεθεί από την Ελλάδα το συντομότερο δυνατό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι και οι συζητήσεις, διαπραγματεύσεις που κάνουμε και ελπίζουμε να ολοκληρωθούν πολύ σύντομα.

Θέλω να τονίσω ότι για το τριετές αυτό πρόγραμμα, δεν ξεκινάμε με μια λευκή κόλλα χαρτί. Υπάρχει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που γνωρίζουμε όλοι και έχει πάρει την έγκριση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, μαζί με τα πρόσθετα μέτρα που έχουμε πάρει το Μάρτη. Είναι ένα πρόγραμμα στο οποίο περιλαμβάνεται ένας τεράστιος κατάλογος με μέτρα για τη δημοσιονομική προσαρμογή το 2010, αλλά και για την προώθηση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας, τόσο για το 2010, όσο και για τα επόμενα χρόνια. Στη βάση αυτού του προγράμματος, υπάρχουν και οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο πλαίσιο των άρθρων 126,9 και 121,4, που είναι οι δύο βασικές αποφάσεις, που δεσμεύουν ήδη τη χώρα μας. Το ζητούμενο, λοιπόν, από αυτή τη διαπραγμάτευση είναι η περαιτέρω εξειδίκευση, στο πλαίσιο αυτών των δύο αποφάσεων, έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρα τα συγκεκριμένα μέτρα και η πορεία της προσαρμογής της χώρας, το 2011, και σε μικρότερο βαθμό και μετά από αυτό. Άρα, λοιπόν, πρέπει να εξειδικεύσουμε και να ποσοτικοποιήσουμε στόχους, για την επόμενη τριετία για το έλλειμμα και για το χρέος. Στόχους για την ανταγωνιστικότητα, για να μειωθεί το εξωτερικό έλλειμμα και να αρχίσει να μειώνεται έτσι και ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας. Στέλεχος για την ανάπτυξη, ώστε να μπορούμε να μιλάμε για βιώσιμη προσαρμογή και πραγματική ανάταξη της οικονομίας μας.

Ειδικά για την δημοσιονομική προσαρμογή, υπολογίζεται από το 2011 και τα επόμενα τρία χρόνια, μια διόρθωση, μια μείωση του ελλείμματος που μπορεί να φθάσει και τις 10 ποσοστιαίες μονάδες. Αυτό, πέρα από την ανάγκη και την απόφαση που έχει πάρει η Κυβέρνηση για μείωση του ελλείμματος, κατά τουλάχιστον τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το 2010. Αυτός ο στόχος πρέπει να επιτευχθεί κατά κύριο λόγο από την πλευρά των δαπανών, αλλά βεβαίως, και με ενίσχυση των δημοσίων εσόδων.

Έχει έρθει η ώρα για συλλογικές αποφάσεις. Έχει έρθει η ώρα για συλλογικές λύσεις. Εκφράσεις όπως «φέρατε στη χώρα το Δ.Ν.Τ.» είναι εντελώς ακατάλληλες, για να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα. Είναι απλώς εκφράσεις φθηνού εντυπωσιασμού. Όπως επίσης και είναι απολύτως παράλογο να συμπεριφερόμαστε σαν να ακούσαμε για πρώτη φορά ότι η χώρα μας έχει οικονομικές δυσκολίες και χρειάζεται δανεικά. Είναι απολύτως ανεύθυνο να θέλουμε να λυθεί το πρόβλημα, χωρίς να αλλάξουμε τίποτα από αυτά που έχουμε δημιουργήσει.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση για το πώς πρέπει η χώρα να έχει περισσότερη ανάπτυξη. Αλλά κάποιος πρέπει επίσης, από όλους όσους διαφωνούν με τις αποφάσεις που έχει πάρει αυτή η Κυβέρνηση, τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, να εξηγήσουν πώς ακριβώς θα μειωθούν οι δαπάνες και θα αυξηθούν τα έσοδα τα επόμενα χρόνια. Έλλειμμα σημαίνει πολύ απλά «μου λείπουν λεφτά και από κάπου  πρέπει να τα βρω». Αφού οι αγορές δεν θέλουν να μας τα δώσουν, κάποιος τρόπος έπρεπε να βρεθεί, για να καλύψει τις ανάγκες λειτουργίας του κράτους και αναχρηματοδότηση του χρέους. Ναι, μαζί με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., είναι εδώ, όπως είπε πριν από μερικές μέρες ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης. Αλλά κυρίως είναι εδώ, η Ε.Ε. και πάνω απ' όλα είναι εδώ η Κυβέρνηση αυτής της χώρας.

Διότι, είναι δικές της αποφάσεις και δικό της το πρόγραμμα, το οποίο εκπονεί και αυτή είναι που θα λογοδοτήσει απέναντι στους Έλληνες πολίτες. Θα λογοδοτήσει στη βάση αυτών που έχει κάνει και στο πώς - παραλαμβάνοντας την κατάσταση την οποία παρέλαβε - θα μπορέσει να φέρει τη χώρα σε μια κατάσταση με βιώσιμα δημόσια οικονομικά και βιώσιμη ανάπτυξη.

Είναι δική μας επιλογή και είναι δικό μας πρόγραμμα, να κάνουμε τις αλλαγές στο φορολογικό πλαίσιο της χώρας. Τις αλλαγές στο σύστημα δημοσιονομικής διαχείρισης, κατάρτισης και ελέγχου του προϋπολογισμού,  Την μείωση των δαπανών στον κρατικό προϋπολογισμό. και στη γενική κυβέρνηση. Την αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε να μπορεί να εγγυάται συντάξεις στο μέλλον. Τις αλλαγές στο σύστημα διαχείρισης της δημόσιας υγείας, για να ελεγχθεί η κατάσταση των δαπανών. Τις αλλαγές στις αγορές, για να μπορέσει να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, να ελεγχθούν οι τιμές, να προωθηθεί η υγιής επιχειρηματικότητα, που παράγει προϊόντα και υπηρεσίες αξίας. Τις αλλαγές στην εργασία, για να ενισχυθεί η απασχόληση, να αντιμετωπισθεί η ανασφάλιστη εργασία και να υπάρχει προστασία. Τις συναλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση, για να ενισχυθεί η διαφάνεια, το καθεστώς λογοδοσίας, η αποτελεσματική διακυβέρνηση.

Για όλα αυτά τα πράγματα δεν μιλάμε για πρώτη φορά. Και το πρόγραμμα, το οποίο εκπονείται, δεν θα είναι πολύ διαφορετικό από το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο είναι ήδη γνωστό. Όλα αυτά είναι στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, είναι στις αποφάσεις των Συμβουλίων των Υπουργών Οικονομικών και αυτό που επιζητείται από εμάς είναι η εξειδίκευση τους, η δέσμευση σε χρονοδιαγράμματα, σε συγκεκριμένες πολιτικές στα επόμενα χρόνια.

Αναλάβαμε την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας στην πιο δύσκολη στιγμή. Υποσχεθήκαμε ότι θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση. Κάνουμε ό,τι είναι δυνατό, για να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση, με απόλυτη ευθύνη, με αυτογνωσία των δυσκολιών για τους πολίτες. Με προσπάθεια για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αίσθημα δικαίου και με επίγνωση για το όποιο πολιτικό κόστος αναλαμβάνει αυτή η Κυβέρνηση.

Προχωράμε με διαφάνεια, με διάλογο. Γιατί η εμπλοκή και συνεισφορά όλων των δυνάμεων σε αυτή τη φάση δεν είναι απλώς χρήσιμη, αλλά και αναγκαία. Γι' αυτό και σήμερα δεν γίνεται τίποτα χωρίς να συζητηθεί στη Βουλή. Γι' αυτό και το πρόγραμμα, που θα διαμορφωθεί στο πλαίσιο της χρηματοδότησης, θα έρθει στη Βουλή και προσβλέπουμε στην υπεύθυνη στάση από όλες τις παρατάξεις.

Ζητάμε από όλες τις παρατάξεις, να μην «κρυφτούν» πίσω από συνθήματα. Ζητάμε από όλες τις παρατάξεις, να μην τροφοδοτήσουν μια συζήτηση, που γίνεται στη χώρα μας και η οποία μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετικά δυσάρεστα φαινόμενα. Σήμερα ακούγα σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό κάποιον να λέει ότι, «ξέρετε, η εμπλοκή του Δ.Ν.Τ. σημαίνει ότι, δεν θα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στις καταθέσεις μας». Εκεί έχουμε φτάσει. Να λέγονται πράγματα, τα οποία δεν έχουν καμία, απολύτως, σχέση με την πραγματικότητα.

Να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Να τις αναλάβουμε απέναντι στους Έλληνες πολίτες, γιατί αυτή η χώρα έχει ανάγκη, όχι, απλώς, ένα σοβαρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά έχει ανάγκη από «βαθιές» τομές και αλλαγές. Εμείς αυτή την εντολή πήραμε και αυτή την εντολή σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε.

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

Θέλω να δώσω κάποιες απαντήσεις, δεδομένου ότι μίλησαν δύο πολιτικοί αρχηγοί και εκπρόσωποι των υπολοίπων κομμάτων.

Θα ξεκινήσω από την τοποθέτηση του κ. Τσίπρα. Άκουσα με πραγματική έκπληξη τον κ. Τσίπρα, να λέει ότι ο μηχανισμός στήριξης είναι «φαιδρός». Όταν σε μερικές μέρες η Ελλάδα χρησιμοποιήσει αυτόν τον μηχανισμό στήριξης, για να μην «πάει στον τοίχο», τότε θέλω να ακούσω από την πλευρά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα περί «φαιδρότητας». «Φαιδρότητα», αυτή τη στιγμή, είναι η στάση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και όχι ο μηχανισμός. Ο μηχανισμός είναι, αυτή τη στιγμή, ένα «αποκούμπι» για τη χώρα.

Η φράση του κ. Τσίπρα ήταν συγκεκριμένη. «Είναι φαιδρός ο μηχανισμός στήριξης». Τον άκουσα να λέει ότι «κρατάμε υπεύθυνη στάση». Άκουσα, όμως, τον κ. Λαφαζάνη, προχθές, να λέει «πετάξτε τους έξω με τις κλωτσιές». Άκουσα, επίσης, τον κ. Αλαβάνο να λέει ότι «πρέπει να απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα στον Πρωθυπουργό και στον Υπουργό Οικονομικών». Αυτή είναι η υπεύθυνη στάση αυτού του κόμματος, το οποίο έρχεται εδώ και δίνει μαθήματα, υποτίθεται, «αριστεροσύνης» και προστασίας του λαϊκού εισοδήματος.

Μας ρώτησε αν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές». Οι «κόκκινες γραμμές» είναι πάρα πολύ απλές. Είναι να διαφυλάξουμε τα συμφέροντα αυτής της χώρας. Είναι να διαφυλάξουμε το λαϊκό εισόδημα, αγαπητοί κύριοι του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το λαϊκό εισόδημα το διαφυλάττει κανείς με πολιτικές, οι οποίες αυξάνουν το βιοτικό επίπεδο της χώρας, δίνουν τη δυνατότητα για νέες δουλειές και επαναφέρουν την ανάπτυξη. Έτσι διαφυλάττεται το λαϊκό εισόδημα και όχι με «κορώνες» ή με γενικές επιθέσεις ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Καλό θα ήταν να μιλούσατε με αυτούς τους ανθρώπους. Διαφωνείτε μαζί τους. Πολύ ωραία, γιατί και εγώ δεν συμφωνώ πάντα μαζί τους, αλλά κάνω μία συζήτηση. Μου κάνει τεράστια εντύπωση το γεγονός ότι τα δύο κόμματα της Αριστεράς δεν θέλησαν να κάνουν έστω αυτή τη συζήτηση.

Άκουσα τον κ. Τσίπρα να λέει ότι «βάλαμε το πιστόλι πάνω στο τραπέζι» και ότι εμείς βάλαμε το Δ.Ν.Τ. στην ατζέντα. Δεν το έχω καταλάβει πολύ καλά. Ο κ. Τσίπρας δεν ήθελε να προσπαθήσει η Ελλάδα μόνη της να τα καταφέρει; Τον είχα προκαλέσει πολλές φορές, είχε αυτά τα περίφημα 50 δισ ευρώ κάπου, να μας τα έδινε. Προσπαθήσαμε μόνοι μας απέναντι σε αγορές που δεν πείθονται και λειτουργούν με κερδοσκοπία σε ένα ευρύτερο παιχνίδι, το οποίο δεν έχει στόχο μόνο την Ελλάδα, αλλά και το ευρώ. Ευτυχώς που η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε αυτή την κίνηση και ευτυχώς που δημιουργήθηκε αυτός ο μηχανισμός, τον οποίο, σήμερα, λοιδορείτε.

Ο κ. Καρατζαφέρης δεν είναι εδώ, αλλά έθεσε μερικά ερωτήματα, στα οποία θέλω να απαντήσω. Καταρχάς, σας παρακαλώ πάρα πολύ να μου αποκαλύψετε το ποιος είναι αυτός ο «μαγικός» επενδυτής, ο οποίος μας δίνει 25 δισ ευρώ με 4,85%. Αν μας τον αποκαλύψετε, εγώ σας λέω ότι αύριο το πρωί το υπογράφω. Όπως επίσης, να μας αποκαλύψετε το όνομα και το επίθετο του τραπεζίτη, ο οποίος ανησυχεί για την απόφαση που πήραμε.

Άκουσα τον κ. Καρατζαφέρη να μιλά για «τρεις θηλιές» αντί για «μία». Επειδή καλό είναι να έχουμε όλα τα στοιχεία μπροστά μας, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Έτσι και αλλιώς, ό,τι και να κάναμε, η Ελλάδα δεσμεύεται από το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των αποφάσεων που έχουν ληφθεί. Το Δ.Ν.Τ. λειτουργεί με τον εξής τρόπο. Κάθε χώρα έχει καταθέσει εκεί ένα ποσό και μπορεί να δανειστεί πολλαπλάσια αυτού του ποσού. Η χώρα μας έχει καταθέσει κάτω από 1 δισ ευρώ, γύρω στα 900 εκατ. ευρώ. Δεν υπάρχει καμία χώρα, η οποία να έχει δανειστεί πάνω από είκοσι φορές το αντίστοιχο ποσό. Βλέπετε, λοιπόν, ότι μαθηματικά είναι αδύνατον, ακόμα και αν το θέλαμε - που δεν το θέλουμε και ποτέ δεν το επιδιώξαμε - η Ελλάδα να στηριχθεί μόνο στα χρήματα του Δ.Ν.Τ.. Τα προβλήματα είναι πολύ μεγάλα και η ανάγκη στήριξης είναι πολύ μεγάλη. Η ανάγκη στήριξης δεν έχει να κάνει μόνο με το να ξεπεράσει κανείς τον «σκόπελο» της 19ης Μαΐου, αλλά έχει να κάνει με τη μεσοπρόθεσμη δυναμική του χρέους και με το γεγονός ότι πρέπει να πειστούν οι αγορές ότι η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει να  ελέγξει το χρέος μεσοπρόθεσμα.

Είμαι σίγουρος ότι όλοι σας διαβάζετε καταστροφολογικές αναλύσεις διαφόρων αναλυτών - κάποιες φορές και έγκυρων αναλυτών - για το πού μπορεί να φτάσει το χρέος της χώρας. Καθήκον μας είναι να τους διαψεύσουμε όχι με μεγάλα λόγια, αλλά έχοντας αυτή τη στήριξη, κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές, επαναφέροντας ψηλούς ονομαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης και κατεβάζοντας το κόστος δανεισμού της χώρας. Τα πράγματα είναι απλά και σε αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε.

Ο κ. Μακρυπίδης έθεσε ακριβώς αυτά τα ζητήματα. Ο μηχανισμός αυτός είναι μόνο για αυτά τα 9 δισ; Όχι. Για αυτό και μιλάμε για ένα τριετές πρόγραμμα και για αυτό η στήριξη είναι τριετής, έτσι ώστε το μήνυμα να είναι πάρα πολύ ηχηρό: ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει, δεν θα χρειαστεί άμεσα περαιτέρω πρόσβαση στις αγορές, έως ότου ομαλοποιηθεί η κατάσταση 'Οτι για τα επόμενα χρόνια, θα υπάρχουν τα κεφάλαια με έναν ταυτόχρονο δανεισμό από τον μηχανισμό στήριξης και από την αγορά, για να μπορέσει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος. Η Ελλάδα έχει τα επόμενα τρία χρόνια να αναχρηματοδοτήσει περίπου το 50% του συνολικού της χρέους. Είναι ένα τεράστιο ποσό.

Δεν υπάρχει καμία σύγκριση με άλλες χώρες, οι οποίες προσέφυγαν στο Δ.Ν.Τ.. Είμαστε μία ειδική περίπτωση, γιατί είμαστε μία χώρα - μέλος της Ευρωζώνης. Δεν προσφεύγουμε στο Δ.Ν.Τ.. Προσφεύγουμε σε ένα ευρωπαϊκό μηχανισμό, ο οποίος έχει και το Δ.Ν.Τ.. Άρα, η σύγκριση, που γίνεται με τις άλλες χώρες, είναι - νομίζω - εντελώς άστοχη.

Όσον αφορά στη Νέα Δημοκρατία. Καταρχάς, ομολογώ ότι μπερδεύτηκα. Ακούγοντας τον κ. Κεφαλογιάννη, δεν κατάλαβα τι ακριβώς πρότεινε. Βεβαίως, δεν άκουσα να λέει τίποτε για αυτά τα οποία είχε πει ο αρχηγός του κόμματός του, τα περί ελλείμματος στο 9% με 10% και για το ό,τι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. φούσκωσε το έλλειμμα το 2009. Αναρωτιέμαι αν εξακολουθεί αυτά να τα πιστεύει ή, τουλάχιστον, να τα ισχυρίζεται, όταν έχει βγει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και έχει πει ότι το έλλειμμα είναι 13,6%, ίσως και λίγο παραπάνω. Εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι το έλλειμμα, τελικά, ήταν κάτω από 10% και το φούσκωσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;

Δεν κατάλαβα τι ακριβώς προτείνει ο κ. Κεφαλογιάννης. Προτείνει δημοψήφισμα; Το ερωτώ αυτό, γιατί επικαλέστηκε το άρθρο 44 του Συντάγματος. Ζητούν εκλογές; Αν ναι, να μας το πουν για να το γνωρίζουμε. Αυτό ζητά η Νέα Δημοκρατία; Ποιά είναι η θέση τους αυτή τη στιγμή;

Μίλησε για την ανάπτυξη. Και αφού μιλάμε για υπεύθυνη Κυβέρνηση, όλοι αγαπάμε την ανάπτυξη, αλλά υπάρχει και μία ιστορία, η οποία είναι πάρα πολύ απλή. Με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. η ανάπτυξη ήταν στο +5%. Με τη Νέα Δημοκρατία η ανάπτυξη ήταν στο -2%. Μην μας μιλάτε για ανάπτυξη. Ξέρουμε πολύ καλά πώς δημιουργείται η ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα. Το έχουμε κάνει επανειλημμένα στο παρελθόν. Εσείς είσαστε αυτοί που παραλάβατε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παραδώσατε μια χώρα στην ύφεση, δεν είμαστε εμείς.

Αλλά ξέρουμε, αυτή τη στιγμή, ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει η ανάπτυξη είναι να ελέγξουμε το έλλειμμα και το χρέος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ανάπτυξη με δανεικά, με έλλειμμα 30 δισ ευρώ και με χρέος 300 δισ ευρώ, όταν δεν σε δανείζουν, δεν μπορεί να υπάρξει. Οι «ανάσες» ανάπτυξης είναι πολύ ωραία λόγια. Αυτή η Κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί, για να μπορέσει δίπλα στη δημοσιονομική προσαρμογή να βάλει τους πόρους, για να ξεκινήσει μία νέα αναπτυξιακή διαδικασία. Αλλά, όμως, να έχουμε μία αίσθηση της πραγματικότητας και του ρεαλισμού.

Μίλησε ο κ. Κεφαλογιάννης με στοιχεία. Θέλω και εγώ να αναφερθώ σε μερικά στοιχεία και με αυτά θα κλείσω την ομιλία μου, γιατί επαναλαμβάνω ότι τα λόγια είναι ωραία, αλλά οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Πρώτον. Όσον αφορά τις δαπάνες, της λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης, δηλαδή όχι μόνο τα Υπουργεία, αλλά και ευρύτερα, όπως τα Ταμεία Κοινωνικής Ασφάλισης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.λπ, το 2006, ως ποσοστό του Α.Ε.Π., - βάσει των στοιχείων της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας - ήταν 43,2 %. Το 2007 ήταν 45%. Το 2008 ήταν 46,8%. Το 2009 ήταν 50,4%.

Πού πήγαν αυτά τα λεφτά; Τι έγινε το 2009 και ανέβηκαν τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες οι δαπάνες; Αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Και για να μην ακούσω ότι έχουν να κάνουν με τόκους προηγουμένων χρεών του ΠΑΣΟΚ, να βγάλουμε έξω τους τόκους και να δούμε τις πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, το αυστηρό μικρό δημόσιο, το 2006, 19,7%, το 2007, 20,6% του Α.Ε.Π., το 2008, 21%, το 2009, 25% του Α.Ε.Π.. Αυτά έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα. Μιλήστε για ανάπτυξη όσο θέλετε, αλλά ανάπτυξη δημιουργείται, όταν έχεις βιώσιμα οικονομικά. Τότε βάζεις μπροστά την αναπτυξιακή διαδικασία, όχι με αυτά τα οποία βρήκαμε από εσάς.

Από όλα όσα ακούστηκαν από τον κ. Κεφαλογιάννη, υπάρχει μια φράση, την οποία επανέλαβε από μια δική μου δήλωση παλαιά και είναι μια φράση που, ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ, δεν θα ξεχάσουμε: «Ήρθαμε ως ΠΑΣΟΚ - δεν είναι δική μου φράση, είναι του Πρωθυπουργού - να διασφαλίσουμε τα εισοδήματα του Ελληνικού λαού». Ακριβώς αυτό κάνουμε, με αυτή τη γιγάντια προσπάθεια που γίνεται, με την χρήση αυτού του μηχανισμού, με ρεαλιστικές προτάσεις, με πρόγραμμα  στόχο, με χρονοδιάγρα